ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

Napoleon Bonaparte.

Napoleon Bonaparte.

Napoleon werd op 15 augustus 1769 in Ajaccio op Corsica geboren als Napoleone di Buonaparte. Zijn ouders waren van adellijke Genuese afkomst. Zijn ouders waren Maria Laetitia Ramolino en Carlo Maria Buonaparte die advocaat was. De familie was van bescheiden afkomst.

Napoleon groeide op op Corsica. Al op jonge leeftijd werden hen allerlei leidinggevende kwaliteiten toegedicht. Hij zou op school vaak soldaatje hebben gespeeld en zou daarbij altijd het initiatief hebben genomen.

Vader Carlo wist, door bevriend te raken met een Franse gouverneur, een studiebeurs voor zijn zoon te bemachtigen. Op negenjarige leeftijd vertrok Napoleon naar een militaire school in Brienne, op het Franse vasteland. Op vijftienjarige leeftijd vervolgde napoleon zijn studie aan de Ēcole Militaire te Parijs. Alle lerarenprognoses uit die tijd, die overigens uitstekend waren, zijn bewaart gebleven.

Napoleon deed op de Ēcole Militaire vervroegd examen waarvoor hij slaagde. Op zijn zestiende werd hij benoemd tot tweede luitenant. Toen de Franse Revolutie uitbrak sloot hij zich hierbij aan.

 

 

De jonge Napoleon Bonaparte

 

Tijdens de revolutie werd de Corsicaanse patriot Pasquale Paoli uitgenodigd terug te keren vanuit Engeland naar Corsica. Nadat hij door de revolutionairen in Parijs als een held was ontvangen, vestigde hij zich in 1790 opnieuw op Corsica dat inmiddels een Frans departement was geworden. Paoli kreeg de leiding over het plaatselijke bestuur. Tot zijn medewerkers van die tijd behoorde ook de jonge officier Napoleon Bonaparte. Maar Paoli kreeg het moeilijk met de revolutie toen deze steeds radicaler werd. In 1793 mislukte een poging om met een Frans legertje vanuit Corsica het naburige Sardinië te veroveren omdat Paoli de expeditie heimelijk had gesaboteerd.

Als gevolg daarvan eiste de nationale Conventie in Parijs zijn arrestatie. Paoli ontketende opnieuw een opstand en verdreef met de hulp van Engeland de Fransen uit hun voornaamste steunpunten. Daarbij moest ook de familie Bonaparte vluchten, die zich inmiddels tegen Paoli had gekeerd. In 1794 stelde Corsica zich onder Engels gezag. Als het zelfstandige Anglo-Corsicaans Koninkrijk kreeg het een eigen grondwet met de Britse koning George III als koning en Sir Gilbert Elliot werd onderkoning.

Paoli werd door de Engelse aan de kant geschoven en verliet in 1795 voorgoed zijn eiland. Een jaar later zou Corsica definitief een deel van Frankrijk worden.

 

Italiaanse veldtocht van 1796

 

 In 1795 sloeg hij op bloedige wijze een royalistische opstand in Parijs neer, de opstand van 13 Vendémiaire. Hij werd daarop bevorderd tot brigade generaal en werd benoemd tot bevelhebber van de Armée d’Italie, het Franse leger aan het Italiaanse front

Napoleon maakte grote indruk bij het Franse revolutionaire bewind vanwege zijn optreden tijdens het beleg van Toulon.

 

Napoleon stak de Alpen over, veroverde Piemonte en ging vanaf dit punt via de rivier de Po in oostelijke richting. Het leek er op dat het een makkelijke doortocht zou worden maar hij werd met zijn leger bij Caldiero staande gehouden en moest zich zelfs gedeeltelijk terugtrekken. Hierna vonden twee veldslagen plaats, de slag bij Arcole en de slag bij Rivoli, die hij won. Dankzij die overwinningen kon hij optrekken tot op 100 km. Van Wenen, waar aartshertog Karel om een wapenstilstand vroeg.

 

 

Egyptische expeditie

 

Na een ware triomftocht door Parijs met Italiaanse oorlogsbuit wilde Napoleon een expeditie naar Egypte ondernemen. Hij had daarbij twee doelen voor ogen. Hij wilde van Frankrijk een grotere koloniale macht maken dan Engeland. Daarnaast wilde hij de Britten treffen in het hart van het Britse Rijk.

Het Directoire, destijds het Franse revolutionaire bewind, zag de in macht rijzende ster Napoleon liever gaan, maar wilde daarvoor niet de hele vloot riskeren. Bovendien werd het einddoel, Egypte veroveren en doorstoten naar India als onhaalbaar gezien.

Napoleon wist echter zijn zin door te drukken en in 1798 vertrok hij met zijn leger richting Egypte.

Op zijn weg daarheen versloeg hij op Malta, de Maltese Ridderorde. Daarbij werden 2.000 slaven vrijgekocht en de kathedraal van Valletta werd leeg geplunderd.

 

Aangekomen in Egypte en optrekkend naar Cairo werd het leger, niet gewend aan de klimatologische omstandigheden, geteisterd door hitte, uitdroging en ziekte. Uiteindelijk zouden hierdoor meer soldaten sterven dan op het slagveld.

Ondanks dat behaalde Napoleon een overwinning op de Mammelukken in de slag bij de piramiden.

 

 

De slag bij de Piramiden

 

Intussen stond het Italiaanse front op instorten en was de terugweg afgesloten omdat de Franse vloot bij de Slag van de Nijl door de Britse vloot, onder bevel van admiraal Horatio Nelson, was verslagen.

De sultan van het Ottomaanse Rijk verklaarde Napoleon de oorlog vanwege het verdrijven van de Mammelukken.

 

Napoleon trok naar Syrië om de sultan voor te zijn. Na aanvankelijke successen moest Napoleon het beleg van Akko opgeven en zich toch terugtrekken. Terug gekeerd in Cairo zag hij in dat de situatie hopeloos was. Hij verliet Egypte, wist langs de Britse vloot te komen en keerde terug naar Frankrijk.

 

De machtsgreep.

 

In 1799 kwam het Directoire in steeds groter wordende binnenlandse problemen. Ook werd Frankrijk bedreigd door verschillende buitenlandse mogendheden. Zij boekten meer en meer successen tijdens de tweede coalitie tegen Frankrijk.

Het land werd geteisterd door inflatie, enorme staatleningen, grote armoede, slecht functionerende ambtenarij en corruptie.

Emmanuel Joseph Sieyes, een van de leden van het directoire plande een staatsgreep om de regering omver te werpen. Hij vroeg de populaire Napoleon om hem hierbij militaire steun te verlenen, die besloot daar op in te gaan.

 

Na de staatsgreep van 18 Brumaire, op 9 november 1799, wilde Sieyes aanvankelijk een soort president als staatshoofd aanstellen. Deze functie had hij voor zichzelf in gedachte. Bonaparte wees dit idee echter af en drong aan op een ander soortige regering; het consulaat met drie consuls (voor drie jaar benoemt) aan het hoofd van de regering. Bonaparte, die de militaire macht in handen had en grote populariteit genoot, kon hierbij Sieyes p[passeren en zichzelf naar voren schuiven als eerste consul. Hervormingen in het staatsbestel leidden tot de instelling van het Tribunaal en een Raad van State.

 

In de daaropvolgende jaren schakelde Bonaparte zijn tegenstanders stap voor stap uit. Jij trok daarbij alle macht naar zich toe. Na een mislukte aanslag op zijn leven op kerstavond 1800, gepleegd door royalisten, gaf Napoleon de schuld aan de jakobijnen, De jakobijnen vormden een Franse politieke beweging tussen 1789 en 1794, die zich inzette voor volkssoevereiniteit en de ondeelbaarheid van de Franse Republiek. Hij deporteerde 130 leden van dit gezelschap naar Guyana. Ook ontnam hij de gekozen Assemblée alle wetgevende macht. De senaat, die door Bonaparte zelf was benoemd, behield haar macht.

 

Met het concordaat van 15 juli 1801 sloot Napoleon vrede met paus Pius VII en nam zo de monarchisten de wind uit de zeilen. In 1802 sloot met het Verenigd Koninkrijk de vrede van Amiens en zorgde hij er voor dat er een nieuwe grondwet werd aangenomen. Daarbij werd hij tot consul voor het leven benoemd,

De meeste republikeinse troepen werden in 1803 naar Haïti gestuurd. Daar moest een opstand worden neergeslagen, hetgeen niet zou lukken.

In 1804 werd een monarchistisch complot, geleid door onder meer Moreau en Pichegru ontmaskerd. Napoleon rekende hardhandig met hen af.

 

Bonaparte had nu alle macht en regeerde als dictator. De weg was vrij om zich helemaal van de schijndemocratie te ontdoen en zichzelf tot keizer uit te roepen.

Op 18 mei 1804 stemde de senaat er in toe Bonaparte tot keizer te benoemen. Op 2 december van dat jaar kroonde hij zichzelf tot keizer in de Notre/Dame van Parijs als Napoleon I, Keizer de Fransen

 

 

Napoleons kroning tot keizer

 

Tijdens Napoleons periode als eerste consul en keizer van Frankrijk voerden andere Europese landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, Rusland, Oostenrijk en Pruisen continue oorlog tegen Frankrijk. Napoleon wist zijn vijanden echter keer op keer te verslaan en kreeg steeds meer controle over Europa. Op het hoogtepunt van zijn militaire loopbaan, rond 1812, was bijna heel Europa Frans, een Franse vazalstaat of een Frans bondgenoot. Ook het huidige Nederland en België werden ingelijfd in Napoleons keizerrijk.

 

Bezette gebieden en bondgenoten.

 

Frankrijk had de Nederlanden, grote delen van het huidige Duitsland en Italië in zijn macht. Napoleon zette daar verschillende familieleden op de troon. Zijn oudere broer Jozef werd koning van Napels en later Spanje. Zijn broer Lodewijk werd aangesteld als koning van Holland, zijn zus lisa werd prinses van Lucca en Piombino en groothertogin van Toscane, zijn zwager Joachim Murat nam Napels over van Jozef en zijn stiefzoon Eugène de Beauharnais werd onderkoning van het koninkrijk Italië.

 

In 1801 werden Oostenrijk en Rusland hierbij gevoegd. In 1802 maakte de vrede van Amiens een einde aan de oorlog met het Verenigd Koninkrijk. Napoleon kreeg toen voldoende politieke rust om te beginnen aan de wederopbouw van Frankrijk.

 

 

Lodewijk Napoleon

 

 

Vijanden.

 

Napoleon werd in eerste instantie door de Europese staten gezien als de man die in Frankrijk de onrust na de Franse Revolutie de kop in wist te drukken. Zijn veroveringsdrang en monarchistische neigingen begonnen meer en meer angst in te boezemen. Ook zijn “zelfkroning” werd door de vorstenhuizen niet erg gewaardeerd.

Vanaf 1803 kreeg Napoleon steeds meer vijanden. Mme.de Stael en Benjamin Constant zijn zijn belangrijkste intellectuele tegenstanders. Vanwege hun misnoegen verlaten zij Parijs. Engeland was het eerste land dat het bondgenootschap opzegde. Later sloten Rusland, Zweden, het Heilige Roomse Rijk, Oostenrijk en Napels zich aan bij deze coalitie. Gezamenlijk verklaarden zij Frankrijk de oorlog.

De Oostenrijkers vielen Beieren binnen en Napoleon trad snel tegen op. Hij versloeg een groot Oostenrijks leger bij Ulm en trok daarna door naar Wenen en bezette zelfs de Oostenrijkse hoofdstad.

Het Oostenrijkse leger, gesteund door het Russische leger wilden Wenen heroveren maar slaagden hier niet in.

Deze slag werd in Austerlitz uitgevochten. Het resultaat was dat Oostenrijk en Rusland vrede sloten met Frankrijk. Rusland werd daardoor wel geconfronteerd met een boycot door Engeland.

 

 

De Russische Veldtocht van “La Grande Armee”

 

Het bondgenootschap van Rusland met Frankrijk leidde tot klachten binnen Rusland. De nijverheid en handel waren grotendeels afhankelijk van de handel met Engeland, terwijl een van de voorwaarden van het bondgenootschap was deelname aan de blokkade van Engeland zoals was overeengekomen in het Continentaal Stelsel. De Russische tsaar Alexander I zag dat zijn economie grote schade opliep. Hij trachtte de voorwaarden te verzachten. Napoleon gaf echter geen gehoor aan de noodkreet van de tsaar waardoor deze uiteindelijk gedwongen werd het contact met zijn oude handelspartner te herstellen.

Op 31 december 1810 liet Rusland weten niet langer te worden gezien als bondgenoot van Frankrijk. Napoleon ging hier niet mee akkoord en trok naar Rusland. Hij had het plan heel Europa te veroveren.

Daarvoor was de nodige voorbereiding nodig, maar in 1812 maakten Rusland en Frankrijk zich klaar voor de oorlog.

 

Napoleon stelde een leger van 500.000 man, bestaande uit verschillende nationaliteiten samen aan de oostgrens van het huidige Polen. Nog nooit had Europa een groter leger gezien. Naast Fransen (50% infanterie en 35% cavalerie) bestond het leger uit Italianen, Polen, Pruisen, Zwitsers, Nederlanders, Duitsers en Spanjaarden. Het leger werd La Grande Armee genoemd,

 

 

 

La Grande Armee.

 

Op 22 juni verklaarde Napoleon Rusland officieel de oorlog. Die dag inspecteerde hij zijn immens leger. De dag daarop begon hij met de oversteek van de Memel. Op 24 juni was de oversteek compleet waarna hij Rusland verder binnen viel.

Toen de Russen zagen hoe groot het leger van Napoleon was, trokken ze zich terug. Op hun terugweg pasten ze de techniek van de verschroeide aarde toe. Ze vernielde alles wat maar bruikbaar kon zijn voor Napoleon en zijn leger. Ook waterputten werden vergiftigd.

In het leger van Napoleon braken allerlei besmettelijke ziekten uit, zoals tuberculose en vlektyfus. Hij had gedacht de Russen vlak over de grens al te verslaan en verder van het veroverde land te kunnen leven. In bittere tegenstelling daartoe moest hij een uitputtende tocht maken, vol schermutselingen en gebrek aan voorraden.

 

Napoleons plan was om door te marcheren tot de Russische stad Vitebsk en daar slag te leveren. Maar op 18 juli wisten de Russen hem opnieuw te ontsnappen. Napoleon koos voor de optie om verder te trekken. Andere opties, zoals een uitgedund leger terug te laten keren naar Parijs of te laten overwinteren niet realistisch waren.

Op 15 augustus bereikte het Franse leger de Dnjepr. Bij Smolensk vonden op 17 augustus daadwerkelijk de eerste gevechten plaats. Maar het was niet de beslissende slag waarop Napoleon had gehoopt. Het Russische leger trok zich opnieuw terug. Tsaar Alexander I droeg het bevel over de twee Russische legers over aan veldmaarschalk Michail Koetoezov en droeg hem op eindelijk het gevecht met de Fransen aan te gaan.

Die confrontatievond plaats bij Borodino. Een groot aantal soldaten van het leger van Napoleon was inmiddels onderweg gestorven of gedeserteerd. Andere eenheden moesten achterblijven om de flanken van het leger of de bevoorradingslijnen te beschermen.

Op 5 september leverde na felle strijd de Franse de controle op over de Schevardino Redoute die een belangrijke sleutelpositie in nam voor hun verdere opmars.

 

 

Strijd bij Moskou

 

Op 6 september werd een adempauze ingelast, waarna op 7 september de srijd verder ging. De slag bij Borodino verliep aanvankelijk gunstig voor de Fransen. Prins Eugène veroverde Borodino en maarschalk Ney nam delen in van een belangrijke defensieve positie die bekend stond als “e Drie ijlen”. Ney vroeg Napoleon de cavalerie van de Keizerlijke Garde in te zetten voor de beslissende actie. Maar Napoleon weigerde dit omdat hij het risico te groot vond.

Grote delen van de Franse troepen lagen uren onder vuur zonder aan de strijd te kunnen of mogen deelnemen. Zij weerstonden echter de Russische kogelregens en wisten de belangrijke Grote Rayevski-redoute in handen te krijgen. Het aantal gesneuvelden was enorm. Aan Franse zijde lieten 25.000 soldaten het leven. 50.000 Russen keerden niet terug van het strijdtoneel.

’s Nachts verlieten de Russen vrijwel niet gehinderd het slagveld en trokken zich terug. Zij werden niet achtervolgd door de cavalerie van Murat, zijn zwager en toen nog koning van Napels, omdat Napoleon er voor had gekozen zijn overwinning te consolideren.

 

Na 800 kilometer in 82 dagen bereikte hij met zijn leger Moskou. Op dat moment was al meer dan de helft van zijn leger van een half miljoen soldaten omgekomen en nog steeds had hij geen beslissende slag kunnen leveren.

De Russen hadden weliswaar meer mensen verloren, maar zij konden de opengevallen plaatsen aanzuiveren. Daarnaast had Veldmaarschalk Michail Koetoezov besloten Moskou niet verdedigen, maar de stad te evacueren en ook zijn leger ten oosten van Moskou terug te trekken. Napoleon “kreeg” Moskou dus wel in handen, maar de tsaar hoefde zich niet over te geven. Daarnaast staken de Russen de tweede hoofdstad van het land volledig in brand om op die manier Napoleon nog verder uit te putten. De Russen wilden geen vredesverdrag en door tekort aan voedsel restte Napoleon niets anders dan zich terug te trekken.

 

 

De grote brand van Moskou

 

De grote brand van Moskou heeft zeker bijgedragen aan de Russische eindzege, maar de gouverneur van de stad, Rostopsjin heeft er politiek geen enkel voordeel uit gehaald. Het aanstichten van de brand werd hem tot aan zijn dood aangerekend.

 

 

De terugtocht

 

De terugtocht vanuit Rusland was verschrikkelijk. Napoleon had tot dusver al 400.000 soldaten en 100.000 paarden verloren. De verliezen zouden nog verder oplopen.

Diegene die waren overgebleven waren redelijk uitgerust, voldoende gevoed en goed getraind. Het waren vooral de aanvullingstroepen  die het zwaar te verduren hadden gehad.

Napoleon besloot, door een verkeerde verkenning, dezelfde weg terug te nemen. Dat bleek een grote fout. Langs deze weg was alles al kaalgeplukt en geplunderd. Tegelijk viel de winter in en vanaf 6 november kwam de temperatuur niet meer boven het vriespunt, ondanks dat, voor Russische begrippen nog hoog was.

Veel soldaten stierven door bevriezing, mede veroorzaakt door slechte kleding. De wegen waren door bevriezing onbegaanbaar, de weinige paarden die nog over waren, braken hun benen em de vele gewonden vielen uit de karren of werden daaronder verpletterd. Toen het leger de Berezina overstak begaf een van de geïmproviseerde bruggen het, waardoor vele soldaten verdronken in het ijskoude water.

Intussen werd het leger nog steeds aangevallen door de Russen en toen het op 18 december 1812 de Russische grens bereikte was nog maar ongeveer een derde van de soldaten in leven.

 

 

De terugtocht

 

Napoleon wist dat de tocht naar Rusland een grote fout was geweest, maar gaf de strenge winter als oorzaak voor het falen. De rampzalig verlopen veldtocht leidde tot een anti-Franse stemming in alle landen onder Frans gezag en tot onrust in Italië, de Nederlanden en Zwitserland. In Spanje raakten de Fransen in het defensief. Pruisen, tot dan een onwillige bondgenoot, verklaarde de keizer de oorlog. Rusland stond dus niet langer alleen. Frankrijk gaf zich echter nog niet gewonnen en versterkte zijn leger. In mei 1813 versloegen de Fransen hun Pruisische en Russische tegenstanders bij Lutzen en de slag bij Bautzen.

Maar in augustus van datzelfde jaar rukten drie, tegen Napoleon verbonden legers op naar Saksen: de Oostenrijkers, een Russisch-Pruisisch leger en een legermacht van Zweden en Russen. Tussen 16 en 19 oktober vond bij Leipzig de grote Volkerenslag plaats, waarin Napoleon verpletterend werd verslagen. De keizer trok zich vervolgens terug achter de Rijn. Ondanks zijn desastreuze nederlaag hoopte hij Frankrijk nog voor een invasie te behoeden.

 

Met zijn resterende troepen en ondanks een tekort aan manschappen, kon hij de geallieerden toch nog een poosje op afstand houden. Toen Napoleon naar Lotharingen trok om de geallieerde bevoorradingslijnen af te snijden, openden de verbonden troepen een onverwacht offensief richting te Franse hoofdstad. Parijs bleek niet voldoende voorbereid op een dergelijke aanval.Op 31 maart 1814 werd Parijs veroverd. Napoleon werd op 6 april 1814 gedwongen afstand te doen van de troon en werd verbannen naar Elba, een eilandje in de Middellandse Zee, vlak voor de kust van Italie.

Lodewijk XIII nam de macht in Frankrijk over. Hij startte meteen zuiveringen, de z.g. Witte Terreur.

 

 

Waterloo

 

Na tien maanden op Elba te hebben verbleven wist Napoleon te ontsnappen. Hij charterde een schip en landde bij Juan-les-Pins. Vandaar reisde hij terug naar Parijs. Hij nam daarbij de weg Grenoble, een weg die later bekend zou worden als de Route Napoleon. Een contingent getrouwen uit Marseille zongen tijdens de tocht een oud volksliedje, de Marseillaise, dat later het officiële volkslied van Frankrijk zou worden.

Onderweg kreeg Napoleon steeds meer steun van diverse legeronderdelen en van het volk, die bijzonder ontevreden waren over het  optreden van Lodewijk XVIII. Deze gaf nog wel opdracht Napoleon te arresteren, maar alle agenten en legers die werden gestuurd om die opdracht uit te voeren, deserteerden en liepen over naar Napoleon. Het volk had genoeg van de Witte Terreur en bij het leger was Napoleon nog steeds zeer gezien. Zij kozen de kant van Napoleon.

De geallieerden die op dat moment in Wenen een congres hielden om de nieuwe grenzen van Europa te bepalen werden opgeschrikt door het bericht dat Napoleon bezig was de macht over Frankrijk weer naar zich toe te halen en te horen kregen dat Lodewijk XVIII naar Gent was gevlucht.

 

Nadat Napoleon de macht weer had overgenomen verklaarde hij Frankrijk alleen nog vreedzaam te willen regeren. Hij trachtte de Franse liberalen voor zich te winnen en stelde Benjamin Constant aan om de grondwet aan te passen.

De geallieerden waren echter niet overtuigd van de intenties van Napoleon toen hij een nieuw leger samenstelde.Rusland, Oostenrijk, Pruisen en Engeland maakten zich op voor een nieuwe oorlog. Napoleon wilde in de Zuidelijke Nederlanden de Engelsen en de Pruisen verslaan, voordat ook Oostenrijk een leger kon sturen.

De Fransen, de Engelsen en een klein contingent Nederlandse troepen troffen elkaar op een vlakte vlak bij het dorpje Waterloo. Napoleon viel meerdere keren aan, maar de Engelsen, onder aanvoering van de hertog van Wellinton, hielden stand tot de Pruisen zich bij de Engelsen aansloten.

Napoleon verloor op 18 juni 1815 de Slag bij Waterloo.

 

 

Slag bij Waterloo

 

Zelf wist hij te ontsnappen en vluchtte naar de havenstad Rochefort, vandaar wilde hij naar de Verenigde Staten vluchten. De haven werd door de Engelsen geblokkeerd en Napoleon zag geen andere uitweg meer dan zich over te geven. Op 22 juni 1815 moest hij voor de tweede keer afstand doen van de troon en dit keer zou het voorgoed zijn.

 

Sint-Helena

 

Napoleon vroeg, na zijn nederlaag bij Waterloo, politiek assiel aan bij de Engelsen. Deze stemden toe, maar waren niet van plan hem in Europa te houden. Drie maanden voor de overgave van Napoleon hadden de geallieerden tijdens het congres van Wenen al besloten dat hij zou worden verbannen van het Europese continent.

Toen Napoleon eenmaal was overgeleverd aan de Engelsen, trokken zij het asiel in en hij werd verbannen naar het afgelegen eiland Sint-Helena in de Atlantische Oceaan, vlak bij Zuid Afrika, een eilandje van 122 vierkante kilometer.

 

Napoleon bracht 10 weken door aan boord van HMS Northumberland voordat hij arriveerde op Sint-Helena. Hij was omringd door een kleine Franse entourage die zijn ervaringen bijhielden.

Omdat het verblijf voor Napoleon nog niet gereed en afgebouwd was, verbleef hij een aantal weken bij de Engelse familie Balcombes waar hij een relatie kreeg met de jongste dochter Betsy. Na het gereedkomen van zijn villa, genaamd Longwood nam hij daar zijn intrek om er de rest van zijn leven door te brengen.

 

De angst voor Napoleon zat er bij de Engelsen goed in. 500 soldaten van het 53ste regiment bewaakten de muur van bijna zes kilometer rond Longwood permanent. Zowel overdag als ’s nachts cirkelden vijf oorlogsbodems om het eiland om de havens en de vier mogelijke landingsplaatsen te bewaken.

In 1816 arriveerde een nieuwe gouverneur, Sir Hudson Lowe. Tussen de twee was de verstandhouding slecht. Napoleon had de indruk dat Lowe hem trachtte het leven zuur te maken.

Daardoor kwam hij nog maar zelden buiten. De laatste jaren van zijn leven bracht hij voornamelijk door met tuinieren en het schrijven van zijn memoires.

 

Met de gezondheid van Napoleon ging het steeds slechter, vooral nadat hij had vernomen dat rtijdens het Congres van Aken was besloten dat zijn verbanning definitief zou zijn. Hij kreeg last van slechte eetlust, tandpijn, hoofdpijn, braken, dysenterie en een maagzweer. Later zou blijken dat het

maagkanker was.

 

 

Napoleon op zijn sterfbed

 

Na zijn dood

 

Napoleon stierf op 5 mei 1821 op 51-jarige leeftijd. Zijn laatste woorden zouden zijn geweest: “À la tete de l’amee”.

Zijn lichaam werd overgebracht naar Frankrijk en werd later in een praalgraf in Dôme-des-Invalides in Parijs bijgezet. Tegenwoordig is dit een van de toeristische bezienswaardigheden in de Franse hoofdstad.