ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

9 augustus – Camille Armand Salacrou.

9 augustus – Camille Armand Salacrou.

In 1899 maakte Frankrijk een woelige tijd door. De Pruisen hadden zich net terug getrokken als bezettingsmacht die achter was gebleven na de Frans-Duitse oorlog.

Op 28 februari van dat jaar werden er presidentsverkiezingen gehouden. Het kiescollege bestond uit leden van de Senaat en de Kamer van Afgevaardigden. Ėmile Lobert werd gekozen tot de nieuwe president. Op de dag van zijn inauguratie trachtte zijn tegenstander Paul Déroulède een staatsgreep te plegen.

Frankrijk was in de ban van de Dreyfusaffaire, waarbij een jonge Joodse officier werd veroordeeld wegens landverraad op verdenking van spionage. Ėmile Zola richtte zich tot de president van de republiek en het volk over deze affaire met zijn beroemde pamflet “J’accuse”.

In datzelfde jaar, op 9 augustus 1899, werd Camille Armand Salacrou geboren in Rouen. Hij bracht het grootste deel van zijn jeugd door in Le Havre. Salacrou was geen domme jongen. Hij studeerde medicijnen  en geesteswetenschappen.

In 1917 verhuisde hij naar Parijs waar hij rechten ging studeren. Later behaalde hij het certificaat fysische, chemische en biologische wetenschappen en behaalde hij het licentiaat filosofie en recht.

Maar Salacrou bleek ook een begenadigd schrijver te zijn. In de twintiger jaren van vorige eeuw begon hij te werken als journalist die zich voornamelijk bezig hield met theater en show, zowel op nationaal als internationaal gebied. Al snel werd zijn werk gewaardeerd.

De combinatie geesteswetenschappen en rechten, in combinatie met zijn schrijverstalent leidden er toe dat hij een reclamebureau op zou zetten. AIM werd al snel een succes. Toch verkocht hij zijn belangrijke bron van inkomsten om zich te wijdden aan het schrijven van toneelstukken, hierbij aangemoedigd door zijn vriend Charles Dullin, een Frans acteur, theater manager en regisseur.

Hij schreef een breed scala aan stijlen en hij genoot groot succes in het midden van de jaren 1930. Later werd zijn werk gezien als onderdeel van de existentialisten. Langzaam maar zeker werd hij aanvaard als een grootheid op theatergebied.

Rond 1960 toonde hij zijn politieke geëngageerdheid. Hij publiceerde een toneelstuk over Jules Durand onder de titel “Durand Boulevard”. Het was het verhaal van een gerechtelijke machinatie tegen de overtuiging van een vakbondsactivist die in de gevangenis belande en daar uiteindelijk krankzinnig werd.

Zijn kijk op creativiteit, boeken, pamfletten en artikelen leidden er toe dat hij in 1963 tot voorzitter van de jury werd gekozen van het filmfestival van Cannes.

In 1966, nog steeds, voorzitter van deze jury, werd, vooral door zijn invloed de film “Une homme et une femme” van Claude Lelouch als winnaar werd aangewezen.

Hij was de eerste acteur die het in de Franse Comédie aandurfde het stuk “het leven na Molière” op de planken te brengen.

Zo was het ook Salacrou die het waagde om de aanpassingen in de dialoog “La Beauté du Diable” van René Clair aan te vatten.

Hoewel in onze contreien redelijk onbekend, was hij een Franse grootheid. Hij werd benoemd tot Grootofficier in het Legioen van Eer. Hij werd geridderd als Commandeur des Palmes Académiques et des Arts et des Lettres en zelf Officier du mérite sportif.

Van 1949 tot 1983 was hij lid van de Académie Goncourt.

Salacrou overleed op 23 november 1989 in zijn geliefde Le Havre, waar te zijner ere een van de grootste bibliotheken van noord Frankrijk naar hem werd vernoemd.