ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

26 juni – Le Horsain – Leven van een plattelandspastoor.

26 juni – Le Horsain – Leven van een plattelandspastoor.

Op 26 juni 1918 werd Bernard Alexandre geboren in La Havre, als kind uit een vroom gezin. Op 13-jarige leeftijd ging hij voor priester studeren aan het klein seminarie in Rouen. Maar al snel werd zijn studie wreed onderbroken. Hij werd besmet met tuberculose en van school verwijderd.

Toch gaf hij zijn droom niet op. Uiteindelijk werd hij in 1945, vlak na de bombardementen op Le Havre en Rouen tot priester gewijd.

Hij werd als pastoor aangesteld in de gemeente Vattetot in het pays-de-Caute. Hij nam zijn intrek in een nat en koud gebouw dat dienst deed als pastorie. De inwoners, vast gebakken in oude gewoonten, bekeken hun nieuwe pastoor aanvankelijk met de nodige argwaan. Hij werd een Horsain genoemd, een benaming die men gebruikte voor iemand die niet uit de streek afkomstig was.

Ondanks dat pastoor Alexandre soms verteerd werd door angst en twijfel, begon hij het hart van zijn parochianen met een ongekend enthousiasme te veroveren. Vooral zijn energie en zijn gevoel voor humor sprak de inwoners van Vattetot erg aan. Maar vooral als verhalenverteller maakte hij indruk. Zijn verhalen begonnen een eigen leven te leiden en werden beroemd, eerst in zijn eigen omgeving, later in heel Haute-Normandie.

In 1988, nadat hij op 70-jarige leeftijd emeritus pastoor was geworden begon hij zijn memoires te schrijven. Het werd het verhaal van een jonge priester die zijn parochie niet meer zou verlaten. De tegenstand van zijn parochianen die hij ondervond en volgens hen was een pastoor niet meer dan een goede koster. Hun verzet tegen een soevereine pastoor.

Zijn werk tussen mensen die zich vastklampten aan hun oude tradities en die het ambt van priester nooit in het vaandel hadden staan.

Alexandre wist dat hij nooit vervangen zou worden en vast zat in Vattetot. De oorzaak was het teruglopend aantal priesters en het gebrek aan priesterwijdingen. Hij waarschuwde dat de laatste priesters van het platteland zouden verdwijnen en de achteruitgang van de traditionele katholieke kerk.

Hij hoopte op een kleinere kerk met meer inzet van leken.

Het werd een prachtige kroniek van leven en overleven in de Pays-de-Caux. De Horsain, zoals hij zijn boek noemde geeft een kijk op de mensen en het leven in de tweede helft van de 20ste eeuw waarbij Alexandre zich als een observator vanaf een bepaalde afstand zijn visie geeft.

Het boek is niet alleen een getuigenis. Het is ook een aandachtige beschouwing van een bevoorrecht mens, zoals hij zichzelf noemde. Het is een boek van een gewldig verhalenverteller, vol humor die hey sociale leven scherp op de korrel neemt.

Hij plaatst Haute-Normandie in een ander licht dan Maupassant deed, met een scherpe pen, maar vol mededogen.

Bernard Alexandre werd door de Horsain onsterfelijk, zeker voor de bewoners van Pays-de-Caute.