ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

03. Iedereen weet mijn naam!

03. Iedereen weet mijn naam!

In het donker, met -20° op de thermometer en dwarrelende sneeuwvlokken kwamen we op 9 februari 2012 aan in Bousseraucourt. De vrachtwagen had niet voller gekund, onze auto met aanhanger zat stampensvol en in de auto van vrienden zaten de eerste benodigdheden.

Het huis werd vorstvrij gehouden met elektrische straalkacheltjes en de makelaar had er voor gezorgd dat er hout in de schuur lag om de Godin in de keuken te stoken.

Wat was het koud. We grapten in Nederland vaker: ‘op onze nieuwe plek zullen we moeten werken voor onze warmte. Hout sjouwen om het te halen, om op te slaan en hout sjouwen om het te kunnen stoken. Dat is iets anders dan met twee vingers de thermostaat hoger zetten!’

Gelukkig deed de kachel het erg goed. Rinus zette natuurlijk meteen onze grote keukentafel in elkaar en toen we aan een heerlijke kom soep zaten, konden de jassen al uit.

 

Oprecht geïnteresseerd

De volgende morgen scheen een heerlijke winterzon de keuken in. De poes, die zich al had laten zien toen we het huis bezichtigden, kwam even gedag zeggen. Een bordje dat bij de deur stond gaf aan dat ze waarschijnlijk door de vorige eigenaar af en toe gevoerd werd.

Na 3 maanden voorbereiding was onze droom opeens werkelijkheid.  Daar zaten we. Midden tussen de dozen en een halve schuur vol met spullen. In Bousseraucourt, ver van alles en iedereen die we kenden. Zonder tv, zonder internet, zonder vaste telefoon. In een huis dat alleen in de keuken warm te houden was. Al het andere (een kamer en slaapkamer) was wel opgeruimd, maar zeker in de winter niet bewoonbaar.

We kregen echter niet lang de tijd om hierover te mijmeren. Yvette, de buurvrouw, stond aan de deur. “Vous voulez boirre quelqu  chose?”

 

Ik had me voorgenomen om op iedereen die ik tegenkwam in het dorp af te stappen, me voor te stellen en een praatje te maken. Terwijl ik dat die eerste dagen deed, merkte ik steeds dat de mensen mijn naam al kenden, ze wisten dat ik getrouwd was met Rinus, dat we samen geen kinderen hebben en dat we uit Nederland kwamen.

Een week voor de verhuizing, toen we de papieren moesten tekenen en we de sleutel van het huis kregen, hadden we kennis gemaakt met Yvette.  Rinus die van plan was om mij over de drempel te dragen kreeg daar geen gelegenheid toe. Het was alsof ze ons op had staan wachten. Aan haar keukentafel toostten we op ons nieuwe huis, op ons nieuwe leven. Ze vertelde dat ze uit Normandië afkomstig is. Dat haar man plotseling gestorven is en dat ze nu met Jean is, van 2 huizen verderop. Een beetje voorovergebogen met de ellebogen op tafel stelde ze ons ronduit een aantal vragen. Rinus had meteen door dat hij haar gemakkelijk op de kast kon krijgen en probeerde haar uit. Yvette had meteen haar reacties klaar en het ijs was gebroken. Ze kwam oprecht geïnteresseerd op ons over, al was ik wel enigszins verbaasd over deze directheid.  Het kon niet anders of zij had het dorp alvast ingelicht!