ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

Hollandse Keesmeisjes.

Hollandse Keesmeisjes.

We hadden er weer een paar weken Normandië opzitten en het werd tijd om voor een poosje naar Nederland terug te keren. Zaken regelen, post nakijken en vooral, zeker zijn dat in onze Eindhovense woning nog alle zaken op de plaats stonden waar we ze voor het laatst hadden gezien.

Maar, en dan zal je altijd meemaken, op het moment van vertrek was een van de banden van onze auto leeggelopen. Nu ben ik een technisch debiel. Olie en koelvloeistof nakijken lukt me aardig. Maar een band verwisselen? Met moeite wist ik de krik op de juiste plaats te zetten. Daarna bleken twee moeren zo vast te zitten dat ik ondanks inzet van mijn volle 74 kilo er geen millimeter beweging in kon krijgen.

Mijn vrouw was intussen moedeloos terug  naar binnen gegaan om nog maar een verse pot koffie te zetten. En daar kwam uit onverwachte hoek redding in de vorm van een tractor met daarop Jean-Pierre, een vriendelijke boer van ongeveer vijftig jaar. We hadden nooit echt contact met elkaar gehad, ondanks dat hij maar op een kilometer afstand van ons woonde. Ja, elkaar een goede dag wensen, maar dat is geen echt contact.

Hij stopte zijn trekker en vroeg wat er aan de hand was. Toen ik dat had uitgelegd ging hij meteen aan de slag om het reservewiel te plaatsen. Hij vroeg of we weer naar Holland gingen, waarop ik bevestigend antwoordde. Nieuwsgierig, nog steeds op zijn knieën zittend, keek hij naar me op en vroeg: “Is het echt waar dat in Holland alles mag?”.

Ik zwakte die bewering enigszins af, maar gaf toe dat in Nederland veel mogelijk is. Jean-Pierre wilde weten of je in ons land ook alles kunt zien. Hij bedoelde op het gebied van films en zo. Opnieuw gaf ik toe dat je in Holland bijna alle soorten films en magazines kunt kopen. Inmiddels was hij klaar met het wisselen van het wiel. Ik bedankte hem uitgebreid. Maar hij grijnsde een vulgaire grijns en zei: “Als je me echt wilt bedanken, neem dan eens zo’n boekje voor me mee”.

De dag van onze terugreis naar Frankrijk diende zich aan, maar nog steeds had ik mijn belofte aan Jean-Pierre niet ingelost. Gêne was het woord dat verantwoordelijk was voor mijn getwijfel. En waarom? Duizenden van deze blaadjes werden er wekelijks verkocht, wat maakte ik me druk? Maar toch…Tenslotte was er geen uitstel meer mogelijk. Mijn laatste dag in Eindhoven was aangebroken. Jean-Pierre had me uit de problemen geholpen en ik had het hem beloofd. Man een man, woord een woord.

Ik reed de stad in en stopte vlak bij een filiaal van Christine le Duc in de hoop dat niemand me zou herkennen en de clientèle het die dag af liet weten. En daar sta je dan, temidden van de door een Franse boer begeerde Nederlandse vrijheid. Overal om me heen afbeeldingen van copulerende koppels ook nog eens omgeven door allerlei hulpstukken om hun plezier te helpen vergroten.

De verkoper, die er uit zag als een gft medewerker van de grootste grutter van Nederland keek me vragend aan. Ik vertelde hem het verhaal van mijn Franse boer en zijn wetenschap dat in Nederland bijna alles mogelijk is. Ik moest duidelijke blaadjes hebben.

Ik zag hem denken: “Met dat verhaal komen ze allemaal. Die blaadjes zijn gewoon voor jou, ouwe viezerik.”

Maar hij antwoordde heel beleefd dat al de blaadjes heel duidelijk waren. Hij had zelfs een paar mooie Franse tijdschriften.  Nee zeg, dat was niet mijn bedoeling. Ik had een Nederlandse reputatie in Frankrijk hoog te houden. Ik moest bewijzen dat seks en porno een authentieke Nederlandse specialiteit zijn.  Het moest dus Nederlands zijn. “Dat kan die Fransman toch niet lezen,” repliceerde de seksverkoper en ik zag hem denken dat de gore blaadjes toch voor mijzelf bedoeld waren. Hij vond mij waarschijnlijk een schijnheilige porno fotogluurder.

Uiteindelijk kocht ik, om mijn vriend Jean-Pierre een plezier te doen de drie laatste exemplaren van Seventeen, Candy en Chick waarin de niet aflatende Nederlandse vrijheid schaamhaarscherp in beeld werd gebracht. Keurig verpakt in een cadeaupapiertje.

Vlak voor we bij ons huis arriveerden, stopte ik bij de boerderij van Jean-Pierre en overhandigde ik hem zijn begeerte. We bedankten elkaar nogmaals omstandig. Hij pakte zijn cadeautje niet uit, stopte het in zijn hemd en gaf te kennen er die avond wel naar te kijken. Allicht, zijn vrouw stond in de deuropening.

Vroeger vroeg men me altijd een stuk Old Amsterdam mee te nemen. Vroeger zou deze eenvoudige boer die avond zitten genieten van een glas cider een fijn stuk Hollandse kaas. Vanavond geniet hij stiekem van goed gevormde meisjes die hun Edammer bolletjes ongegeneerd aan de goegemeente tonen.

Maar hierdoor kan het geheel vrije kaasmeisje, of zoals de Duitsers het noemen “keesmeisje” toch een Hollands symbool blijven.