ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

29 maart – Jean-Paul Sartre in le Havre

29 maart – Jean-Paul Sartre in le Havre

Jean-Paul Charles Eymard Sartre werd op 21 juni 1905 in Parijs geboren. Hij overleed in de Franse hoofdstad op 15 april 1980.

Sartre ontwikkelde zich tot een groot filosoof en schrijver van romans en toneelstukken. Hij wordt door vele gezien als de oervader van het Franse existentialisme. Een apart man was het wel. Hij was wars van decorum en praal. De eerste keer dat zijn afkeer hiervan bleek op 29 maart 1931.

Op die datum, dan pas 26 jaar oud, werd Sartre benoemd tot professor aan François I in le Havre. Zelf zou hij later zeggen dat hij liever naar Tokyo was gegaan.

 

De jonge Sartre

Tijdens een pauze tussen de lessen stak hij de binnenplaats over. Hij zag de beelden van de middelbare school uitgehouwen in versleten trappen, hij kreeg een andere kijk op het lyceum, op de stoffige directeur die door de eindeloze gangen slofte. Hij bracht een bezoek aan de kapel en hoorde de zware stilte op de kamers van de leraren. Plotseling leek het voor hem of de wereld stilstons en alles bevroren was.

Zijn studies die normaal gesproken superieur waren, alles was op dat moment voor hem eindeloos ver weg in dit voor hem absurde universum. De jonge Sartre zwoer aan zichzelf dat hij dit niet vol zou houden tot aan zijn pensioen.

Vier maanden later werd de gymzaal voor hem versierd met guirlandes, buxusboompjes en bloemen. Het François I Lyceum zou een onderscheiding voor haar resultaten krijgen.

Ouders van studenten en de notabelen van le Havre waren uitgenodigd hadden plaats genomen in het centrum van de zaal. De leerlingen waren klassikaal strategisch gezeten aan de zijkanten op speciaal gebouwde tribunes. Iedereen in zijn beste kleren in afwachting van de binnenkomst van de professoren.

Als de deuren van de gymzaal open gaan betreedt, voorafgegaan door de pedel, het lerarencorps de zaal. Allemaal zijn ze gekleed in toga’s. Als iedereen op zijn plaats zit wordt Sartre naar voren geroepen. Hij raakt verstrikt in de plooien van zijn veel te grote toga en loopt met een bezweet gezicht naar het spreekgestoelte. Als jongste professor was hem de eer te beurt gevallen de ceremonie te openen. Met een stem, verstrikt van de zenuwen begon aan zijn speech. Alle beleefdheidsfrasen en uit het hoofd geleerde zinnen waren vergeten. In een razend tempo, waarin hij alle rituelen van de school vergat, raffelde hij zijn toespraak af om daarna tot zichzelf te komen.

Hij begon te spreken over cultuur, dat het zien van een goede film net zo goed was voor de ontwikkeling van een kind als een behoorlijke schoolopleiding omdat het hierdoor kennis maakte met kunst. Hij vervolgde: “Alles op school is goed en leuk, maar na een slecht semester is een goede vakantie het leukste aan school. Geniet daarvan met volle teugen”.

Sartre met zijn liefde Beauvoir, waarmee hij mee begraven is.

 

Dit was de eerste openbare oneerbiedigheid van Sartre. De gegoede burgerij en de school hebben het hem nooit  vergeven. Kort daarop vertrok Sartre naar zijn geliefde Parijs om zijn eigen leven te gaan leiden. Uit te groeien tot een van de grootste schrijvers die Frankrijk ooit heeft gekend. Temidden van gelijk gestemden en zijn goede vriendin Simone de Beauvoir