ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

11 maart – geboorte van een volkslied

11 maart – geboorte van een volkslied

Frédéric Bérat werd op 11 maart 1801 geboren. Zij ouders woonden in 23 en 24 rue Saint-Ėtienne in Rouen. Vader was redelijk welgesteld en verdiende zijn brood als handelaar in leer, olie en Pruisisch blauw. Van hem werd verwacht dat hij in het bedrijf van zijn vader zou stappen.

Hij ging studeren in Rouen aan l'institution Sueur waar hij naast zijn studie klarinet leerde spelen met een eigen leraar. Na het afronden van zijn studie vertrok hij naar Parijs.

Daar begon hij op eigen houtje piano te studeren. Via een leraar, Plantade kreeg hij adviezen over compositie en harmonie.

Hij begon liedjes te schrijven en te componeren en presenteerden ze in besloten kring. Daarbij kreeg de nodige lof, zodanig dat het besluit nam zijn toekomst in de muziek te zoeken.

Hij componeerde tal van liedjes zoals La Lisette de Béranger (1843), Les Nouvelles de Paris (1854), Mimi PinsonMa prisonBonne espéranceLe DépartLa MontagnardeLe Retour du petit Savoyard et Le Berger normand. De meeste van deze liedjes zijn vergeten.

Maar zijn grootse succes was het lied Ma Normandie. Dit lied is is vandaag de dag nog steeds een van de meest populaire liedjes in Frankrijk. Het is het officieuze volkslied van Normandië en het officiële volkslied van het eiland Jersey. De bekendheid van dit lied overtrof die van zijn componist gedurende lange tijd. Het duurde lang voor hij de erkenning kreeg waar hij recht op had.

Frédéric Bérat overleed op 54-jarige leeftijd. Later werden in Rouen een plein en een straat naar hem vernoemd.

 

De tekst van Ma Normandie luidt:

 

Quand tout renaît à l’espérance,

Et que l’hiver fuit loin de nous;

Sous le beau ciel de notre France,

Quand le soleil revient plus doux;

Quand la nature est reverdie,

Quand l’hirondelle est de retour,

J’aime à revoir ma Normandie !

C’est le pays qui m’a donné le jour !

 

J’ai vu les champs de l’Helvétie,

Et ses chalets, et ses glaciers;

J’ai vu le ciel de l’Italie,

Et venise, et ses gondoliers !

En saluant chaque patrie

Je me disais : aucun séjour

N’est plus beau que ma Normandie !

C’est le pays qui m’a donné le jour !

 

Il est un âge dans la vie

Où chaque réve doit finir,

Un âge où l’âme recueille

A besoin de se souvenier ;

Lorsque ma muse refroiodie

Aura fini ses chants d’amour,

J’ivrai revoir ma Normandie !

C’est le pays qui m’a donné le jour !