ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

25 februari – Dupont de l’Eure

25 februari – Dupont de l’Eure

Le Neubourg is en was een onbetekenende gemeente in Eure en is deel van het arrondissement Ėvreux. Momenteel telt het dorp een kleine 4.000 inwoners.

Aangenomen wordt dat dit aantal in 1767 minder dan 1.000 was.

In dat jaar, op 25 februari werd de zoon van de veehandelaar Pierre-Nicolas Dupont geboren. Het kind kreeg de namen Jacques-Charles mee. Hij had een heldere geest en ging rechten studeren bij de beroemde advocaat Férey. Eenmaal afgestudeerd kreeg hij in 1789 een baan aangeboden bij het Normandische parlement.

Op 4 maart 1790 werd het departement Eure geïnstalleerd. Dupont werd geroepen om als voorzitter van de Raad van Bestuur van dit departement op te treden. Hier begon een snelle juridische en politieke carrière.

In 1793 werd hij benoemd tot burgerlijk rechter. Een jaar later werd Dupont bevorderd tot adjunct-commissaris van het tribunaal van Eure, om nog weer een jaar later als hoofdofficier van justitie van de correctionele rechtbank te worden aangesteld.

In 1798 werd hij verkozen tot lid van de Raad van Vijfhonderd, het Lagerhuis van het Franse parlement tijdens de tweede helft van de Franse Revolutie. Dit werd ingesteld bij grondwet van 1795. In deze periode was een vijfkoppig bestuur – het Directoire – aan de macht in Frankrijk.

In deze vergadering speelde hij een kleine rol, maar zijn invloed bleek groot op de staatsgreep van 18 Brumaire in 1799 uitgevoerd door Napoleon Bonaparte. Deze coup markeerde het einde van de Raad van Bestuur en de Franse Revolutie. Het werd het begin van het consulaat.

Vanwege zijn betrokkenheid bij de staatsgreep werd hij als adviseur van het consulaat aangesteld als rechter voor hoger beroep in Rouen om vlak daarna te worden benoemd tot voorzitter van de correctionele rechtbank. Hier toonde hij aan een onafhankelijk rechter te zijn, die vaak inging tegen de opvattingen die de keizerlijke regering eiste.

Ondanks zijn onafhankelijke opstelling wist Napoleon zijn opvatting zodanig te waarderen dat hij Dupont benoemde tot Ridder van het Rijk.

Na het Waterloo van Napoleon bleef hij, vanwege zijn eerdere onafhankelijke opstelling actief in de kamer. Daarbij hekelde hij de willekeurige aanstelling van ministers, hij eiste strikte economie en financieel beleid. Hij eiste het aan banden leggen van extreem hoge salarissen, te beginnen met die van de leden van de overheid.

Hij bleef de luis in de pels van de Franse overheid, bleef zich met liberale ideeën inzetten voor meer democratie en een goede rechterlijke macht. Dit leidde er toe dat hij zelfs als Minister van Justitie werd aangesteld.

Op 24 februari 1848 werd hij, op 81-jarige leeftijd, op de stoel gezet om als voorzitter van de nieuw gevormde raad de proclamatie van de Tweede Republiek uit te spreken. Men noemde hem “De onverschrokken oude man met een helder verstand, sterk gevoel voor recht, emotieloos en met een onverschrokken blik”.

Diezelfde dag werd hij, onder druk van de bevolking, die een onvoorwaardelijk vertrouwen had in Dupont, benoemd tot interim president van het kabinet. In feite was hij staatshoofd.

Omdat dit een functie was die hem geen werkelijke bevoegdheden gaf verliet hij na verloop van enige tijd het openbare leven. Dupont de l’Eure, een groot liberaal en onafhankelijk staatsman stierf op 88-jarige leeftijd.