ma-deuxieme-vie

Alles over wonen en leven in Frankrijk
Alle informatie overzichtelijk & compleet

21 februari – Raymond Queneau en Zazie

21 februari – Raymond Queneau en Zazie

Op 21 februari 1903 begroette Le Havre de pasgeboren Raymond Queneau. Na zijn middelbare schooltijd studeerde hij filosofie in Le Havre en later aan de Sorbonne in Parijs en begon te schrijven. In 1924 werd hij lid van de surrealistische beweging. In 1929 brak hij met die beweging, met name door het gedrag van André Breton. De affiniteit van veel surrealisten met het communisme werd hem teveel.

Hij wierp zich op zijn studie van literaire dwaasheden. Tijdens een reis naar Griekenland  in 1932 begon hij na te denken over het verschil tussen geschreven en gesproken taal, wat aanzienlijk was in het Frans. Hij schreef zijn gedachten neer in, wat hij noemde, het Nieuwfrans en gebruikte die later in zijn romans. In Griekenland schreef hij zijn eerste roman, “Le Chiendent” die in 1933 werd uitgegeven. Het bleek geen overtuigend succes.

Terug in Frankrijk leefde hij van werk als journalist en hij knapte kleine karwijtjes op zoals vertaalwerk.

Het duurde tot 1947 voor hij enig succes kreeg. In dat jaar werden zijn beroemde “Exercices de style” (stijloefeningen) uitgegeven. Dit was teven het begin van zijn eerste publicaties onder het pseudoniem Sally Mara.

Langzaam begon zijn bekendheid te groeien, maar vooral onder een select publiek.

In 1959 bracht hij zijn Roman Zazie dans le Métro uit. Een roman die hem eindelijk bij een groot publiek bekend zou maken.

Toen Louis Malle aankondigde deze bestseller te willen verfilmen grepen tal van zijn collega’s naar hun hoofd. Dit project zou niet haalbaar zijn vanwege het taalgebruik. Immers, Queneau schreef spreektaal en introduceerde steeds nieuwe woorden. Hij speelde met de grammatica en hij brak met de conventies van de literatuur. Dat was niet te vertalen op het witte doek.

Malle zette echter door en het resultaat een film die insloeg als een bom, te vergelijken met de films van de Nouvelle Vague.

Hij werd later medeoprichter van Oulipo (ouvroir de littérature potentielle). Dit was een los verband van Franstalige schrijvers en wiskundigen. Deze groep stelde zich ten doel literaire werken te creeren die aan strikte beperkingen en voorwaarden moesten voldoen. Hij noemde het Litérature sous contraintes. Daarbij ging het om beperkingen ten aanzien van gebruik van letters, woorden, stijlen en klanken.

Deze beperkingen waren niet alleen bedoeld als taal- en woordspelletjes. Maar vooral om de inspiratie en het vakmanschap van auteurs aan te scherpen.

De aanvankelijk arme sloeber uit Le Havre stierf redelijk welgesteld en als groot schrijver op 25 oktober 1976 in Parijs.